20.9.11, Ωρα: 7:51 μμ
εκεί από τις κακοδιαθεσίες της όλες
θα θεραπεύεται κρυφά η καρδιά.
Μιλώντας τις προάλλες με τον Χ. για τις ανεπίγνωστα κοινές διαδρομές μας, και την Μυτιλήνη, θυμήθηκα ένα κομματάκι -κομματέλι, όπως θα λεγότανε στην τοπική λαλιά- διαδρομής, που το περπάταγα τα πρωϊνά, από τις Χαλατσές μέχρι την Ευρειακή, για να πάρω ψωμί, από ένα φούρνο μικρό, πάνω στη θάλασσα χτισμένο, και το καθημερινό μου συναπάντημα με την ελιά της φωτογραφίας*. Καθόμουνα σε τούτη ακριβώς τη σπιθαμή της παραλίας, κι ο χρόνος -άς το πούμε- σταματούσε νάχει πια εξουσία. Δεν υπήρχε τίποτα να ειπωθεί, τίποτα να γραφτεί, και τίποτα για ν’ ανησυχεί κανείς. Πληρότητα, η έλλειψη των ημερών που ζούμε.
Στο τέλος της κουβέντας μας με τον Χ. θυμήθηκα και γύρισα μέσα μου την ανάμνηση μιας τέτοιας αίσθησης σε παρελθόντα χρόνο: «Τί τόπος! Θεέ μου σέ εὐχαριστῶ ποῦ μέ ἀξίωσες νά τόν περπατήσω (ἤ νά τόν κολυμπήσω), νά τόν ἀγαπήσω καί νά τόν σέβομαι. Καί οὐδείς λόγος ἐξαρκέσει πρός ὕμνον τῶν θαυμασίων σου». ( Λορεντζάτος,Collectanea,277, σελ.136).
*Κόλπος της Γέρας.
4 Σχόλια
-
χμ , 21/9/11 13:45
-
Νόστος , 21/9/11 20:07
-
Γεώργιος Χοιροβοσκός , 22/9/11 18:36
-
Νόστος , 24/9/11 20:10
Σχολιάστε ...Έτσι ανάποδα γυρίζει ο κόσμος στη θέση του. Με την πληρότητα της έλλειψης και κάτι τέτοιες εικόνες.
Εύγε Γιώργη που τ'αθανάτισες. Ριζωμένη στη γή και ολόψυχα δοσμένη στη θάλασσα η ελιά σου. "Φτιάχνει στη γή καράβι κήπο στα νερά".
Τέτοια θά 'βλεπε κι ο Ελύτης και νόμιζε πως είδε το Θεό να ακουμπά τα δάχτυλά του στον κόλπο της Γέρας και τα πέντε να ανάβουνε χωριά, ο Παπάδος, ο Πλακάδος, ο Παλαιόκηπος, ο Σκόπελος κι ο Μεσαγρός.
Νά μαστε καλά, να τα ξαναδούμε όλοι μαζί.
ο Χ.
Θαυμάσια φωτογραφία γαλήνης, ομορφιάς, αισθήματος και νόστου: ένας λυγμός ιλαρός. Και το σχόλιο, τα λόγια που της πρέπουν• πράγματι εύγε καλέ βοσκέ!
Γειά σου Χ.
Μακάρι νάμαστε καλά, και να παρακαλάμε να μην έχουν γίνει αγνώριστα.
Νόστε,
Αντεν να φάμε κανα παντζάρι σαλάτα με εθνοσωτήρια κουβέντα:)
Άντε μακάρι, όσο μας παίρνει ακόμα να κουβεντιάζουμε. Μόνο που μ’ αυτά και μ’ αυτά θα καταλήξει το παντζάρι το κύριο θέμα του τραπεζιού μας.
<< Επιστροφή