25.5.11, Ωρα: 6:11 μμ
Σήμερα στην δουλειά ξεφορτώσαμε ένα φορτηγό ρολλά με τα χέρια. Μας πήρε μισή μέρα να το κάνουμε. Γύρισα σπίτι με μια γλυκειά κούραση, ευχαριστημένος που μου επιτρέπεται καγὼ να ἐργάζομαι ακόμη χρησιμοποιώντας το σώμα μου. Έκανα ένα μικρό διάλειμμα για να δώ το τρέηλερ της ταινίας για την Πίνα Μπάους, γυρισμένη από τον Βίμ Βέντερς. Η Πίνα Μπάους πέθανε ξαφνικά, ενώ γυριζότανε η ταινία, παραδόξως όμως, όχι από τον καρκίνο, τον οποίο της είχαν ήδη διαγνώσει οι γιατροί .Δούλεψε με το σώμα της εξήνταοκτώ χρόνια, όπως και με τα σώματα των χορευτών της. Θεωρούσε πως ήσαν μικρά όσα έκανε –κάτι σαν μικρές ρωγμές στην καρδιά- για αυτό και ήταν μεγάλη!
Στο ινστιτούτο Γκαίτε θα προβληθούν σ’ ένα επαναληπτικό αφιέρωμα τρείς ταινίες για την Πίνα Μπάους. Είναι ξεκούραση να γνωρίζεις πως υπάρχουν πάντα άνθρωποι, έτοιμοι ν’ αναμετρήσουν τις ιδέες τους με τα σωματά τους και την τεχνική τους, και ακόμα περισσότερο, να εξακριβώσουν την τέχνη τους ως διάσταση του πραγματικού.
8 Σχόλια
-
ένας στρατολάτης , 25/5/11 19:29
-
Γεώργιος Χοιροβοσκός , 26/5/11 07:31
-
γεράσιμος μπερεκέτης , 28/5/11 11:14
-
Γεώργιος Χοιροβοσκός , 28/5/11 15:00
-
Ιστολόγα , 11/6/11 16:30
-
0comments , 23/6/11 11:26
-
Θεία Λένα , 5/7/11 12:25
-
ολια , 18/7/11 16:10
Σχολιάστε ...Πολύ συχνά σκέφτομαι πόσο θα με ευχαριστούσε να δούλευα με τα χέρια κι όχι με το πληκτρολόγιο. Αλλά δεν ξέρω αν σχετίζεται με τη ζήλια προς ότι δεν έχουμε, αν ήμουν χειρωνάκτης μάλλον θα ζήλευα την καρέκλα του γραφείου.
Νομίζω πως χρειάζονται και τα δύο στρατολάτη.Σε σωστές δόσεις δημιουργούν το συναμφότερο. Καλημέρα!
Είναι φορές που μακαρίζω τους αναχωρητές στην επαρχία, όσους μάλιστα ζουν σε χωριά και έχουν καταφέρει να συνδυάζουν μιαν εργασία με το πληκτρολόγιο και μια ασχολία με την τσάπα για να έχουν και το δικό τους μαρουλάκι. Αλλά μιας και η αφορμή της κουβέντας είναι διττή, δεν πιστεύω ότι η νωχελική αβελτηρία της επαρχίας αφήνει χώρο για την Τέχνη. Ο επαρχιώτης εραστής της θα πρέπει να την ασκεί εσωτερικά, σχεδόν λαθραία, και να αναζητά τις ενσαρκώσεις της στις πόλεις.
Γεράσιμε έτσι όπως το θέτεις δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Μου δημιουργείς όμως ερωτηματικά.
Δηλαδή ο επαρχιώτης εραστής της Τέχνης θα πρέπει να είναι πρώην δραπέτης της πόλεως ο οποίος θα παίρνει τα καλά της επαρχίας (μαρουλάκια, καθαρό αέρα, Μαρουβά κ.λ.π) και θα κάνει συγκερασμό των όσων γνωρίζει κι έχει φερμένα μαζί του από την πόλη. Και μετά; θα ξαναγυρίζει στην πόλη για να ενσαρκώσει π.χ. το συνθετικό του έργο που έγραφε όλο τον χειμώνα σ’ ένα ορεινό χωριό μπροστά στο κοινό της Καμεράτας: Μ’ ένα φίλο μου επιπλοποιό (και μηχανολόγο του Πολυτεχνείου) συνηθίζω ν’ αστειεύομαι, λεγοντάς του πως τα χωριά χρειάζονται ένα νέο υπαρκτικό υποκείμενο. Τον αγροτοδιανοούμενο:)
Προσωπικά με απασχολεί το κατά πόσο μπορεί η ζωή μας αυτούσια και καθημερινή να μετασχηματίζεται σε Τέχνη. Οι πιο γεμάτες απαντήσει που έχω βρεί μέχρι τώρα είναι η Τραγωδία και η Εκκλησία. Φτιαγμένες και οι δύο -αν είναι δόκιμος ο όρος, φτιαγμένες- για να μετέχουν πάντες, ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου.
Μου είπε πρόσφατα κάποιος, "όταν προσκυνάς έναν, χάνεις την αξιοπρέπειά σου και την προσωπικότητά σου", συμφωνείς; ή όχι; (αν και άσχετο το ερώτημα με την ανάρτηση, θα μ' ενδιέφερε μια απάντηση στο θέμα αυτό)
Καλό καλοκαίρι Γεώργιε!!
Είναι πραγματικά υπέροχο να χρησιμοποιούμε και τα χέρια για να αισθανόμαστε χρήσιμοι. Η σωματική κόπωση απο τη χειρονακτική εργασία - που τόσο έχει περιφρονηθεί - μας ανεβάζει στους ουρανούς της ελπίδας ότι επιτέλους κάτι κάναμε. Χύσαμε ιδρώτα, ρίξαμε κόπο, λάβαμε κούραση αλλά πετύχαμε..τη τόση τοσοδούλα ρωγμή.
η τραγωδια κι η εκκλησια......ωραιο!καλο καλοκαιρι χοιροβοσκε
<< Επιστροφή