9.2.11, Ωρα: 10:01 μμ

[23.1.69] Είχα την ελπίδα ότι θα κατόρθωνα να τελειώσω ευπρεπώς αυτό το γράμμα, αλλά φαίνεται ότι έργο συντελεσμένο είναι γραφτό μου να μην κάνω ποτέ. Το κλείνω λοιπόν και σου το στέλνω για να μη μείνη στο συρτάρι μου ημιτελές, όπως τόσα άλλα.

Σ' ευχαριστώ για τις «Ακτίνες» πού έλαβα σήμερα τo πρωί. Με συνεκίνησε η επιστολή σου για τον μακαρίτη τον Πικιώνη, που τον σκέπτομαι τον τελευταίο καιρό πολύ. Και αυτά πού έκανε, και αυτά πού έγραφε, και αυτά πού αναζητούσε (αλλά και ή «εξαίσια νεκρική μορφή του, δείγμα αδιάψευστο του καλού αγώνος πού είχε αγωνισθή σε όλη του τη ζωή», όπως έγραφε ένας νεκρολόγος του) μας είναι ανεκτίμητα,σήμερα πού γίνεται ανάγκη επιτακτική, αν θέλουμε να επιζήσουμε, να ξαναβρούμε —ανάμεσα στη Σκύλλα μιας ξηράς και τυραννικής γεροντοκρατίας, ενός ασφυκτικού για τους νέους «πατερναλισμού»,• και στη Χάρυβδη της παραιτήσεως των πατέρων, της μεταβολής των πρεσβυτέρων σε ουραγούς και θλιβερούς μιμητάς μιας ακέφαλης νεολαίας— την Ιδέα και την οδό του «καλού γήρατος», του ωραίου ώριμάσματος του ανθρώπου. Αυτές οι μορφές των ωραίων γερόντων, των «καλόγερων», πού σαν τον ήλιο πού βασιλεύει μπορούν να καλλύνουν και να λούζουν με το διακριτικό και γαλήνιο πορφυρό φως τους τα υψηλά και τα ταπεινά, είναι ίσως το πιο πολύτιμο δίδαγμα για τους νέους μας και η πιο αποτελεσματική μορφή contestation του απρόσωπου και απάνθρωπου σύγχρονου πολιτισμού μας.

Με αγάπη και χίλιες συγγνώμες για τη φλυαρία μου
Δ. Γ. Κουτρουμπής.

Γεώργιος Χοιροβοσκός