19.10.09, Ωρα: 10:45 μμ

[…]Δεν είναι, ίσως, τυχαίο αυτό που ο Αριστοτέλης αναφέρει για τον Ξενοφάνη (Μετά τα Φυσικά, 986 b 18): εις τον όλον ουρανόν αποβλέψας το εν είναι φησιν τον θεόν. Σε ένα σιωπηλό και έρημο από την ορατή παρουσία της οποιασδήποτε υπερφυσικής οντότητας σύμπαν, ο θεός νοείται -αυτό φαίνεται να διαπιστώνει εδώ ο Αριστοτέλης- και μέσω της σοφίας πού εμπεριέχεται στα «κτίσματα» — και η διαπίστωση αυτή ανακαλεί στην μνήμη τον Ψαλμωδό, εκεί όπου λέει (18.2): οι ουρανοί διηγούνται δόξαν θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα.[…]


[…] Πρώτα πρώτα αποφαινόμενος ο Ξενοφάνης ότι κανένας άνθρωπος δεν γνωρίζει ούτε ποτέ θα γνωρίσει την αλήθεια για τους θεούς είναι σαν να απογυμνώνει από το ένδυμα της εγκυρότητας αυτές τούτες τις δικές του γνώμες για τους θεούς και για το θείον, και όχι μόνον εκεί¬νες πού περιέχονται στα ποιήματα του Όμηρου και του Ησιόδου. Αυτή η ταπεινότης πού διακρίνει εδώ το πνεύμα του Ξενοφάνους ανευρίσκεται στα θεμέλια της ολάκερης αρχαιοελληνικής πνευματικής παράδοσης, είτε εκεί όπου οι ποιητές επικαλούνται τον θεό να διηγηθεί με το δικό τους στόμα κάτι (τα χωρία πού μπορεί να παραθέσει κανείς εδώ, αρχής γενομένης από τον πασίγνωστο πρώτο στίχο της πρώτης ραψωδίας της Ίλιάδος, είναι πάμπολλα), είτε εκεί όπου αντιδιαστέλλεται η ποιότητα της γνώσης πού κατέχουν οι άνθρωποι εν σχέσει με τους θεούς: υμείς γαρ θεαί έστε -διαβάζουμε στην Ίλιάδα (Β 485-486)- πάρεστέ τε, ιστέ τε πάντα,/ ημείς δε κλέος οίον άκουομεν ουδέ τι ίδμεν- δύο στίχοι πού είναι εξαιρετικά απίθανο να μην συσχετίζονται εσωτερικά με την φιλοσοφική γνωσιολογία του Ξενοφάνους.

Ένα δεύτερο σημείο πού πρέπει να επισημανθεί εδώ είναι εκείνο της απουσίας οποιουδήποτε αντικειμενικού κριτηρίου για την επιβεβαίωση μιας σχετικής με την βαθύτατη ουσία των πραγμάτων αλήθειας: «[ο άνθρωπος], ακόμα και αν κατά τύχη πει τον τελικό λόγο, αυτός ο ίδιος δεν το γνωρίζει». Η ομολογία αυτή του Ξενοφάνους θέτει στο περιθώριο κάθε αξίωμα περί αντικειμενικότητας της αλήθειας και μεταθέτει την οποία συζήτηση για την εγκυρότητα της έξω από την δικαιοδοσία του οποιουδήποτε αποδεικτικού συλλογισμού. Επίσης, η εν λόγω ομολογία, με το να συναρτά την συνάντηση ανθρώπου και αλήθειας από την τύχη, αποκλείει ό,τι θα ονομάζαμε σήμερα «συστηματική» προσέγγιση της - με άλλα λόγια, η συνάντηση ανθρώπου και αλήθειας δεν μπορεί να συνιστά ένα ανθρώπινο «κατόρθωμα».[…]

«Η θεολογία του Ξενοφάνους»
†Νίκος Χ. Γιανναδάκης



Η συνάντηση ανθρώπου και αληθείας μπορεί να μην συνιστά ανθρώπινο κατόρθωμα, αλλά τι παράλογο, όντως εκτός αποδεικτικών συλλογισμών πλάσμα κι ο άνθρωπος. Να γυρεύει την αλήθεια ξεμακραίνοντας απ’ την Αλήθεια, είτε νομίζοντας πως βρίσκεται κοντά σ’ αυτήν. Η σύγχρονη εποχή το καταφέρνει αυτό τοποθετώντας τον άνθρωπο σε κατάσταση μιας νίκης εναντίον ενός εξωτερικού αντικειμενικού κακού, και ποτέ, μα ποτέ του εσωτερικού κακού. Και φυσικά προκύπτει ένα ερώτημα από την στάση αυτή… πως μπορούμε να διηγούμεθα δόξαν Θεού, ή να παριστάνουμε τους ανθρωπιστές, ενώ βλέπουμε εκτός από εμάς τα πάντα κακώς λίαν!

Γεώργιος Χοιροβοσκός 9 Σχόλια

13.10.09, Ωρα: 10:52 μμ

[…]Και σε ένα ελληνικό ποίημα του ( ο Λορεντζάτος εννοεί εδώ τον Γιώργο Σαραντάρη) , όπου ο έπαναλαβαινόμενος τίτλος-, «Κανείς δεν αγαπούσε πρώτος», φανερώνει τη μεταφυσική ακινητοποίηση του ανθρώπου ο οποίος:

δεν έστρωνε τραπέζι
Της θυσίας που χαμογελά,

Επειδή τον κράτησε παραλυμένον ή τροχοπέδη του λογικού ή ο έξωθεν ημών άνθρωπος (αυτός πού διαφθείρεται, αλλ’ ο έσωθεν ανακαινούται -ημέρα τη ημέρα), ή ανεμπόδιστη ουρανοδρομία του παρουσιάζεται τέτοιας λογής:

Είπε ό καθένας μας ν' αγαπήσει
Άλλά κανείς δεν άγαπούσε πρώτος
……………………………….
Για ν’ άναθαρρύνουμε κι οι άλλοι
……………………………….
Κανείς δεν άγαπούσε πρώτος
Οπως ανοίγει αβίαστα τα φτερά
Εκείνος που πιστεύει(1) .

Ζήσιμος Λορεντζάτος – Οι Διόσκουροι

***

Ρεμβάζοντας σκεπτόμενος τις λέξεις, και τις πράξεις της μέρας που πέρασε, δεν μπορώ να μη χαμογελάω, σαν αναλογίζομαι, τι τρικυμίες ψυχικές μα και σωματικές, κι εκείνες τις άλλες, πρέπει να πέρασε ο λόγος ενός Σαραντάρη, κι ενός Λορεντζάτου για να μεταμορφωθεί τελικά σε Λόγο αγαθό. Είναι παρήγορο να ξέρεις, πως ν’ αγαπήσεις δε μπορείς αν κάποιος Άλλος, Πολυέλεος, Δυνατός, το σπίτι σου δε χτίσει, σαρκώνοντας τον Λόγο Του.


(1)Ό άνθρωπος του λογικού φόβου, αύτός πού φοβάται μήπως και γελαστεί -μήπως γελαστεί από το Θεό; «Ιλεως γενοΰ αύτοΐς, Κύριε!» (Παπαδιαμάντης)- έχει μέσα του στραβά τοποθετημένη τη χρήση του νου, πού ό Θεός δεν το έδωσε για να Τον χάνει, άλλα για να Τον βρίσκει ό άνθρωπος. Και οποίος έχει αληθινά λογικό (ο έσωθεν), προκειμένου ν’ απαρνηθεί το Θεό, προτιμάει ν’ απαρνηθεί το λογικό, το τυπικό λογικό του (ό έξω ημών άνθρωπος).

Γεώργιος Χοιροβοσκός 2 Σχόλια

25.9.09, Ωρα: 6:34 μμ

.

Τροφή σε εικόνες για τη σχόλη.

Γεώργιος Χοιροβοσκός 10 Σχόλια

19.9.09, Ωρα: 11:33 πμ

Κάτσε ν' ανοίξω να πάρει λίγο αέρα. Η ψυχή!

Γεώργιος Χοιροβοσκός 15 Σχόλια

30.11.08, Ωρα: 12:49 μμ

Στο κλαρίνο ο Σταύρος Παζαρέντζης. Ακούει με προσοχή, και τον χειροκροτάει ο Σερκάν Τζαγκρής ( Serkan Cagri). Είναι Τούρκος. Και υπάρχει και μοντέλο κλαρίνου που φέρνει τ’ όνομά του. Όπως κάποτε δημιουργήθηκε και η Gibson για τον Les Paul.

Έβαλα για υποτίτλους, τα λόγια ενός «ακατανόητου» ανθρώπου –για τα σημερινά δεδομένα.

Μας καλούν όπως κλήθηκε και ο πρωτόκλητος Άγιος Άνδρεας τον οποίο γιορτάζουμε σήμερα –δηλαδή την σταυρωσή του ανάποδα- ν’ ανακαλύψουμε την Ομορφιά που έχει ήδη Αποκαλυφθεί. Ντουζενλεμές!

Ντουζενλεμές = Η σύνθεση, διασκευή, διευθέτηση , στα Τούρκικα!

Γεώργιος Χοιροβοσκός